در امتداد نور

...

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشتکه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت*** من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باشهر کسی آن درود عاقبت کار که کشت*** همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مستهمه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت*** سر تسلیم من و خشت در میکدههامدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت*** ناامیدم مکن از سابقه لطف ازلتو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت*** نه من از پرده تقوا به درافتادم و بسپدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت*** حافظا روز اجل گر به کف آری جامییک سر از کوی خرابات برندت به بهشت ...